ايرج درحاليکه به برخورد امواج دريا به سنگ هاي چهار گوش موج شکن خيره شده بود دستان هاسميک را بيشتر در دست فشرد و مرغ دريايي را که با سماجت سعي مي کرد تکه ناني را که در پيچ و خم امواج گير کرده بود را بر منقار بگيرد، به هاسميک نشان داد و گفت: ببين اين مرغ دريايي چقدر براي به دست آوردن حقش که در درياست تلاش مي کنه. هرچند دريا داره با او بازي مي کنه و به اين راحتي نميگذاره که اين کاکايي نان رو ازش به اين راحتي بگيره اما بالاخره با سخاوت ذاتي که داره به او هم روزي اش را مي ده. هاسميک که از اين مثال ايرج به وجد آمده بود، دستان ايرج را بيشتر در دستش فشرد و رو به او ک

قصه شور و شيدايي ايرج و هاسميک در تمام شهر نيز پيچيده بود. کافه مادام آراکس محل ديدارهاي آن ها بود و مادام آراکس هم چون به آن ها علاقه پيدا کرده بود، سعي مي کرد هميشه دنج ترين ميز را به آن ها بدهد و خودش هم وقتي که کارش تمام مي شد مي آمد و در کنار آن ها مي نشست و صحبت مي کرد. شايد ديدن آن ها او را به دوران جواني اش مي برد و خاطرات گذشته شيريني را برايش تازه ميکرد. مادام آراکس از ايرج به دليل نوع برخورد و اخلاق خوبش، خوشش مي آمد. بارها بارها رو به هاسميک مي کرد و مي گفت که دختر، پسرهاي زيادي به کافه اش مي آيند ولي در بين آن ها هيچ دختر و پسري را به اندازه آن ه